RSS NEWS

  • सुखद परिणाम के पीछे अविरत कर्म साधना होती है – डॉ. मोहन भागवत जी
    छ्त्रपती संभाजीनगर. राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ के सरसंघचालक डॉ. मोहन भागवत जी ने स्व. दत्ताजी भाले स्मृति समिति कार्यालय के लोकार्पण अवसर पर कहा कि संघ जो कहता है वह सही है, संघ जो कहता है वह करना है, लाखों स्वयंसेवक इस भावना के साथ काम करते आए, इसीलिए हम आज इसका विशाल रूप देख सकते […]
  • ఆధునిక హిందూ సమాజ నిర్మాణంలో డా అంబేద్క‌ర్‌ కీలక పాత్ర
    సామాజిక సమానత కోసం డా. అంబేద్క‌ర్‌ చేసిన కృషిని సమాజం గుర్తించవలసి ఉంది. అలాంటి వారిని నేడు కులాల ఆధారంగా గుర్తిస్తున్నారు. కాని ఆ మహాపురుషులు ఏనాడు తాము ఒక కులనాయకుడిగా వ్యవహరించలేదు. జాతీయ నాయకుడిగానే వ్యవహరించారు. వారు జీవించిన కాలం, ఆనాటి దేశ పరిస్థితులు భిన్నమైనవి. హిందూ సమాజంలో నెలకొన్న కుల అసమానతలు, అంటరానితనాన్ని దూరం చేసి ఆరోగ్యవంతమైన, దురాచారాలు లేని ఆధునిక హిందూ సమాజ నిర్మాణానికి కృషిచేశారు. డా|| అంబేద్క‌ర్‌ భీమ్‌రావ్‌ అంబేడ్కర్‌ 14 […]
  • Mahatma Jyotiba Phule Birth Anniversary: Visionary social reformer and advocate of equality
    Jotiba (Mahatma Jyotiba Phule) was the first Indian to start a school for the Untouchables and a girls’ school in Maharashtra. Mahatma Gandhi called him a real Mahatma, and Veer Savarkar described him as a social revolutionary. Birth and background His great-grandfather was a chaugula, an inferior village servant, at Katgun, twenty-five miles from Satara. […]
  • అణగారిన వర్గాల ఆశాజ్యోతి మహాత్మా జ్యోతిబా ఫూలే
    స‌మాజంలో మూఢ‌నమ్మకాలు, అంధ‌విశ్వాసాల‌తో నలిగిపోతూ అణగారిన బడుగు బలహీన వర్గాలకు మహాత్మా జ్యోతిబా ఫూలే కొత్త‌దారి చూపారు. చేయి ప‌ట్టి న‌డిపించారు. విద్య అనేది ప్ర‌తి ఒక్క‌రి హ‌క్కు అని చాటిచెప్పారు. భార‌త‌దేశంలో సామాజిక సంస్కరణ ఉద్య‌మానికి బీజం మొద‌టి మ‌హోన్న‌తుడు మహాత్మా జ్యోతిబా ఫూలే అనే చెప్పాలి. ఆయన సతీమణి సావిత్రిబాయి ఫులే మన దేశంలో తొలి మహిళా ఉపాధ్యాయురాలు. సంఘ సంస్కర్త, ఉద్యమకారుడు, సమాజ సేవకుడెైన జ్యోతీబా ఫులే మహారాష్ట్రలోని సతారా జిల్లాలోని వ్యవసాయ […]
  • వేదమత ఉద్ధారకులు… విజయనగర సామ్రాజ్య స్థాపకులు విద్యారణ్యులు
    ఆదిశంకరుల తరువాత అంతటివారిగా పేరు పొందిరన మహనీయులు విద్యారణ్యస్వామి. మహాయోగి, మహామతి, కవి, తాత్వికుడు, ద్రష్ట, వేదత్రయ భాష్య కర్త, బ్రహ్మవిద్య పారంగతుడు, శ్రౌత స్మార్త క్రియాపరుడు, వేదాంత శాస్త్ర ఆది రచయిత, శతాధిక గ్రంథకర్త, విఖ్యాత పురుషుడు, ప్రత్యేకించి విజయనగర మహా హిందూ సామ్రాజ్య నిర్మాత, రాజ్య స్థాపకుడు, మహామంత్రి, హిందూ మతోద్ధారకుడు, విరూపాక్ష పీఠ స్థాపకుడు, శృంగేరీ పీఠాధిపతిగా పలు విధాలైన ప్రత్యేకతలతో విద్యారణ్యస్వామి జగత్‌ ప్రసిద్ధి పొందారు. 1267లో వైశాఖ శుక్ల సప్తమి […]
  • ప్ర‌కృతి పండుగ ఉగాది
    సూర్యుడు మేషరాశిలో ప్రవేశించిన పుణ్య కాలం వసంత రుతువుకు మొదటి రోజు. అదే ఉగాది పర్వదినం. సంవత్స రానికి ఆది కనుక ‘సంవత్సరాది’ అని అంటాం. ఋతూనాం ముఖో వసంతః:’అన్న ఉపనిషద్‌ ‌వాక్యాన్ని బట్టి రుతువులన్నిటిలో వసంతానిదే అగ్రస్థానం. దీన్ని బట్టి ఆరంభ పండుగ ఉగాదికి గల ప్రాశస్త్యం మనకు తెలుస్తోంది. ‘సత్పురుషులు లోకంలో వసంత రుతువులా సంచరిస్తూ, శోభిస్తారు’ అని ఆదిశంకరాచార్యులు చెప్పారు. ‘ప్రభవ’ నుంచి ‘అక్షయ’ వరకు ఒక్కొక్క సంవత్సరానికి ఒక్కొక్క విశిష్టత ఉంది. […]
  • VIDEO: ఆధునిక దధీచి డాక్టర్జీ
    135 సంవత్సరాలకు పూర్వం జన్మించిన డాక్టర్జీ హిందూ సమాజ పునర్నిర్మాణానికి చేసిన ఆలోచనలు ఆచరణలు ఈ రోజుకి ఆచరణీయం. వారు ప్రారంభించిన సంఘ ద్వారా దేశ మంతా ఒక వ్యవస్థ నిర్మాణం జరిగింది . ఈ రోజున ఆ వ్యవస్థ దేశంలో ఒక శక్తివంతమైనది. అది డాక్టర్ జి దార్శనకత అని మనం చెప్పవచ్చు. The post VIDEO: ఆధునిక దధీచి డాక్టర్జీ appeared first on VSK Telangana.
  • కాలం అనంతమైనది, దైవ స్వరూపం
    కాలం దైవ స్వరూపం,  కాలం అనంతమైనది,  ఈ సృష్టి అన్వేషణకు మూలం కాల గణన  మనదేశంలో కాల గణన ఎంతో శాస్త్రీయమైనది. మన దేశంలో కాలగణన ఖగోళంలోని గ్రహగమనం ఆధారంగా లెక్కిస్తారు. మన కాలగణనలో మన్వంతరము, యుగాలు,  సంవత్సరాలు, మాసాలు, పక్షము, రోజులు ఉంటాయి. అందులో  14 మన్వంతరాలు ఉన్నాయి. ఆ  మన్వంతరాల  క్రమంలో ప్రస్తుతం ఏడవ మన్వంతరమైన  వైవస్వత  మన్వంతరం ఇప్పుడు నడుస్తున్నది. ఒక మన్వంతరము అంటే 71 మహా యుగాలు, ఒక మహాయుగం అంటే నాలుగు యుగాల మొత్తం. నాలుగు యుగాలు 1] కృతయుగము 2]త్రేతాయుగము 3] […]
  • एक महान व्यक्तित्व : डॉक्टर हेडगेवार
    पंकज जगन्नाथ जयस्वाल श्री केशव बलिराम हेडगेवार जी, एक स्वतंत्रता सेनानी, जिन्होंने बचपन से ही अपने निजी जीवन में कठिनाइयों का सामना किया था, उन्होंने अपनी शिक्षा पूरी करते हुए खुद को राष्ट्र के लिए समर्पित कर दिया था। ब्रिटिश शासन और अन्याय का विरोध करने के लिए उन्हें दो बार कैद किया गया था। […]
  • జాతిలో ఆత్మవిశ్వాసమే డాక్టర్‌జీ జీవిత సందేశం
    సంవత్సరాది నాడు రాబోయే సంవత్సరంలో పొందబోయే సుఖాలను ఊహించుకుని మనిషి  ఆనందపడతాడు. మనసులో నవోత్సాహం పొంగుతూ ఉంటుంది. తన వయసు ఒక సంవత్సరం పెరిగిందన్న దురభిమానం కూడా ఉంటుంది. కాని మృత్యువు మరొక సంవత్సరం దగ్గరైందన్న ఆలోచన రాదు. నిజానికి ఈ విషయాన్నే దృష్టిలో ఉంచుకొని మిగిలి ఉన్న జీవితంలో చేసే  కార్యాలకు మరింత శక్తిని, బుద్ధిని, వేగాన్ని జోడించడం అవసరం. ఆజీవన కార్యం మన అంతఃకరణలలోని ఉదాత్త భావనలు అక్కడే ఉండిపోకూడదు. అవి కాస్తంత ఇతరులకూ […]

The Story of the Vira Pancaḻas is a Case Study in Busting the Myth of the Caste System

The Gundlupet inscription of the Vira Pancaḻas reveals eye-opening details regarding several aspects of the Hindu society in the Vijayanagara kingdom and helps us expose the colonial and Marxist myths about the so-called caste system.

 

IN THE GUNDLUPET INSCRIPTION mentioned in the previous episode, this is how the Vira Pancaḻas describe themselves:

“…all the Vira Pancaḻas, the originals of the Manu race, of incomparable character . . . delighting in Parabrahma, creators of the fourteen worlds, of unshaken joy, of daily pure and enlightened salvation, self-known and self-manifest; by their authority as the original men, making (?) in Tungala (or Tungalale) of Bendukaliyur, hundreds and thousands of inquiries of all manner of seeds and plants; well-versed in weighing and comparing, in Vedas, science, logic, grammar, poetry, in pronouncing distinctly the palatals and labials, in training horses and elephants, and in holding the breath charged with perfume; masters in reading, writing, arithmetic, and the deception (?) of skilful people… perfumers of Sarasvati with rare jasmine, ornaments in the ears of Sarasvati; distinguished for cities, island forts, hill forts, forest forts… Five Principles [pancha-tattva]… domes, pinnacles; they create the sixteen signs of the original house, the sign of the sacrificial hall, the sign of the pit for the consecrated fire, the sign of slopes, etc., according to standard   rules, for these and all other signs; they are authorities for the creation of . . . mansions… adorners of Sriparvata deeply learned in all the science of language and the puranas to the utmost limits; fond of and merciful to war elephants…. accomplished as Rama; boon-lords of Pindotipura, devotees of the lotus feet of Sri Kāḻikā-Devi and Kamaṭeśvara — such were the Vira Pancaḻas of Terakanambi.”

The first thing that clearly strikes us is the pride that the Vira Pancaḻas took in their educational and professional accomplishments. The list of subjects that they claim mastery over, embraces all knowledge systems prevalent in Bharata since time immemorial: the traditional caturdaśa-vidyās (14 branches of knowledge) and the catuṣaṣṭhi-kalās (64 Arts).

It wouldn’t be farfetched to claim that this one inscription is enough to puncture the concocted colonial and Marxist narratives regarding an alleged caste system forged in cast iron. The aforementioned components of the Vira Pancaḻas include those communities which are today recognised by our Constitution as “backward classes” — carpenters, goldsmiths, blacksmiths, stone-cutters, braziers, washermen, barbers, etc. Yet, here is an inscription which tells almost the opposite story. We must remember that the Vira Pancaḻas were the authors of this inscription. And here, when they describe their educational qualifications, it reads like the resume of a typical Brahmana Pandit or Vidvan: “well-versed in” the Vedas, Tarka, Vyākaraṇa, āgama, śikṣā, Kāvya… This educational accomplishment is also the basis on which they justify their preeminence in society. Clearly, nobody had denied them education in any subject: Vaidika (Vedic) and Laukika (worldly or professional).

Interestingly, the Vira Pancaḻas claim that they — and not the Brahmanas or other so-called “higher castes”  — are the “originals of the race of Manu.” They also supply the reasoning for it: they are of “incomparable character,” which is the outcome of their immersion in the “Parabrahman,” which is “self-known and self-manifest.” The emphasis on character is thoroughly consistent with the Sanatana ethos of Bharatavarsha. To spell out the obvious, the Vira Pancaḻas — like other communities — had attuned themselves to and took pride in the shared values that built the Hindu civilisation and society.
On the macro canvas, this inscription, like hundreds others related to the Vijayanagara era, is but a tiny slice that shows the fluid and harmonious social system in that great kingdom. B.A. Saletore, one of the top authorities on Vijayanagara describes this flexible social structure in words embossed in gold:

“… we may observe that the adjustment of the duties of, and the distribution of patronage to, the four varnasramas was indeed a problem which called forth the ingenuity of the Vijayanagara rulers. For, in addition to the need of reconciling the differences between the various communities, without lowering in any way the prestige of the Hindu monarchs as promoters of the Dharma, there was the grave question of defending the country against an ever-watchful enemy who was waiting for an opportunity of crushing the Hindu Empire. The fact that the monarchs of Vijayanagara were able to achieve both these ends for a considerable length of time, in spite of the many short-comings in their political system, is enough to prove that, so far as the social side of their history is concerned, they must have conferred on the people those advantages of person, property and religion which assured them the heartiest co-operation of the people in times of grave political crisis. The existence of the four great varnasramas and the eighteen subsects proved no barrier to them. On the other hand, their public avowal to promote sakala-varnasrama-dharmas, may have been partly responsibe for their success…The history of the Hindu State viewed from this standpoint becomes interesting as the record of a people who, although divided into four main groups with their numerous subdivisions, yet lived to turn the times in which the monarchs struggled to maintain the honour of the land, into an age of intense social and intellectual activity.”

Even from this valuable perspective, the story and precept of the Vira Pancaḻas is a brilliant case study that demonstrates how the so-called representative democracy worked in action under a monarchial system. Almost the same thing holds true for all the other so-called “lower castes” that existed in the period.

Unfortunately, the colonial-Marxist stranglehold over history and popular narrative has proven quite enduring and hard to break. Its spurious proposition of Hindu society = caste and caste = evil, has remained the Iron Curtain that has scared three generations of scholars, authors and novelists from delving into the profound truths ensconced in the real-life stories represented by the Vira Pancaḻas. Thus, the pride that the Vira Pancaḻas took in the Vedas and Sanatana Dharma is interpreted as “an aspiration for Brahminism,” as the “savarnaisation of marginalised groups,” and other fraudulent nonsense spewed by the hate factories of sociology and anthropology. Salman Rushdie is the latest villain who has discharged substantial textual excreta in this gutter in his foul novel, Victory City. 

In the next episode, we will examine some details related to the range of activities of the Vira Pancaḻas and their geographical spread using real-life examples.

Courtesy: The Dharma Dispatch

By Sandeep Balakrishna