RSS NEWS

  • सुखद परिणाम के पीछे अविरत कर्म साधना होती है – डॉ. मोहन भागवत जी
    छ्त्रपती संभाजीनगर. राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ के सरसंघचालक डॉ. मोहन भागवत जी ने स्व. दत्ताजी भाले स्मृति समिति कार्यालय के लोकार्पण अवसर पर कहा कि संघ जो कहता है वह सही है, संघ जो कहता है वह करना है, लाखों स्वयंसेवक इस भावना के साथ काम करते आए, इसीलिए हम आज इसका विशाल रूप देख सकते […]
  • ఆధునిక హిందూ సమాజ నిర్మాణంలో డా అంబేద్క‌ర్‌ కీలక పాత్ర
    సామాజిక సమానత కోసం డా. అంబేద్క‌ర్‌ చేసిన కృషిని సమాజం గుర్తించవలసి ఉంది. అలాంటి వారిని నేడు కులాల ఆధారంగా గుర్తిస్తున్నారు. కాని ఆ మహాపురుషులు ఏనాడు తాము ఒక కులనాయకుడిగా వ్యవహరించలేదు. జాతీయ నాయకుడిగానే వ్యవహరించారు. వారు జీవించిన కాలం, ఆనాటి దేశ పరిస్థితులు భిన్నమైనవి. హిందూ సమాజంలో నెలకొన్న కుల అసమానతలు, అంటరానితనాన్ని దూరం చేసి ఆరోగ్యవంతమైన, దురాచారాలు లేని ఆధునిక హిందూ సమాజ నిర్మాణానికి కృషిచేశారు. డా|| అంబేద్క‌ర్‌ భీమ్‌రావ్‌ అంబేడ్కర్‌ 14 […]
  • Mahatma Jyotiba Phule Birth Anniversary: Visionary social reformer and advocate of equality
    Jotiba (Mahatma Jyotiba Phule) was the first Indian to start a school for the Untouchables and a girls’ school in Maharashtra. Mahatma Gandhi called him a real Mahatma, and Veer Savarkar described him as a social revolutionary. Birth and background His great-grandfather was a chaugula, an inferior village servant, at Katgun, twenty-five miles from Satara. […]
  • అణగారిన వర్గాల ఆశాజ్యోతి మహాత్మా జ్యోతిబా ఫూలే
    స‌మాజంలో మూఢ‌నమ్మకాలు, అంధ‌విశ్వాసాల‌తో నలిగిపోతూ అణగారిన బడుగు బలహీన వర్గాలకు మహాత్మా జ్యోతిబా ఫూలే కొత్త‌దారి చూపారు. చేయి ప‌ట్టి న‌డిపించారు. విద్య అనేది ప్ర‌తి ఒక్క‌రి హ‌క్కు అని చాటిచెప్పారు. భార‌త‌దేశంలో సామాజిక సంస్కరణ ఉద్య‌మానికి బీజం మొద‌టి మ‌హోన్న‌తుడు మహాత్మా జ్యోతిబా ఫూలే అనే చెప్పాలి. ఆయన సతీమణి సావిత్రిబాయి ఫులే మన దేశంలో తొలి మహిళా ఉపాధ్యాయురాలు. సంఘ సంస్కర్త, ఉద్యమకారుడు, సమాజ సేవకుడెైన జ్యోతీబా ఫులే మహారాష్ట్రలోని సతారా జిల్లాలోని వ్యవసాయ […]
  • వేదమత ఉద్ధారకులు… విజయనగర సామ్రాజ్య స్థాపకులు విద్యారణ్యులు
    ఆదిశంకరుల తరువాత అంతటివారిగా పేరు పొందిరన మహనీయులు విద్యారణ్యస్వామి. మహాయోగి, మహామతి, కవి, తాత్వికుడు, ద్రష్ట, వేదత్రయ భాష్య కర్త, బ్రహ్మవిద్య పారంగతుడు, శ్రౌత స్మార్త క్రియాపరుడు, వేదాంత శాస్త్ర ఆది రచయిత, శతాధిక గ్రంథకర్త, విఖ్యాత పురుషుడు, ప్రత్యేకించి విజయనగర మహా హిందూ సామ్రాజ్య నిర్మాత, రాజ్య స్థాపకుడు, మహామంత్రి, హిందూ మతోద్ధారకుడు, విరూపాక్ష పీఠ స్థాపకుడు, శృంగేరీ పీఠాధిపతిగా పలు విధాలైన ప్రత్యేకతలతో విద్యారణ్యస్వామి జగత్‌ ప్రసిద్ధి పొందారు. 1267లో వైశాఖ శుక్ల సప్తమి […]
  • ప్ర‌కృతి పండుగ ఉగాది
    సూర్యుడు మేషరాశిలో ప్రవేశించిన పుణ్య కాలం వసంత రుతువుకు మొదటి రోజు. అదే ఉగాది పర్వదినం. సంవత్స రానికి ఆది కనుక ‘సంవత్సరాది’ అని అంటాం. ఋతూనాం ముఖో వసంతః:’అన్న ఉపనిషద్‌ ‌వాక్యాన్ని బట్టి రుతువులన్నిటిలో వసంతానిదే అగ్రస్థానం. దీన్ని బట్టి ఆరంభ పండుగ ఉగాదికి గల ప్రాశస్త్యం మనకు తెలుస్తోంది. ‘సత్పురుషులు లోకంలో వసంత రుతువులా సంచరిస్తూ, శోభిస్తారు’ అని ఆదిశంకరాచార్యులు చెప్పారు. ‘ప్రభవ’ నుంచి ‘అక్షయ’ వరకు ఒక్కొక్క సంవత్సరానికి ఒక్కొక్క విశిష్టత ఉంది. […]
  • VIDEO: ఆధునిక దధీచి డాక్టర్జీ
    135 సంవత్సరాలకు పూర్వం జన్మించిన డాక్టర్జీ హిందూ సమాజ పునర్నిర్మాణానికి చేసిన ఆలోచనలు ఆచరణలు ఈ రోజుకి ఆచరణీయం. వారు ప్రారంభించిన సంఘ ద్వారా దేశ మంతా ఒక వ్యవస్థ నిర్మాణం జరిగింది . ఈ రోజున ఆ వ్యవస్థ దేశంలో ఒక శక్తివంతమైనది. అది డాక్టర్ జి దార్శనకత అని మనం చెప్పవచ్చు. The post VIDEO: ఆధునిక దధీచి డాక్టర్జీ appeared first on VSK Telangana.
  • కాలం అనంతమైనది, దైవ స్వరూపం
    కాలం దైవ స్వరూపం,  కాలం అనంతమైనది,  ఈ సృష్టి అన్వేషణకు మూలం కాల గణన  మనదేశంలో కాల గణన ఎంతో శాస్త్రీయమైనది. మన దేశంలో కాలగణన ఖగోళంలోని గ్రహగమనం ఆధారంగా లెక్కిస్తారు. మన కాలగణనలో మన్వంతరము, యుగాలు,  సంవత్సరాలు, మాసాలు, పక్షము, రోజులు ఉంటాయి. అందులో  14 మన్వంతరాలు ఉన్నాయి. ఆ  మన్వంతరాల  క్రమంలో ప్రస్తుతం ఏడవ మన్వంతరమైన  వైవస్వత  మన్వంతరం ఇప్పుడు నడుస్తున్నది. ఒక మన్వంతరము అంటే 71 మహా యుగాలు, ఒక మహాయుగం అంటే నాలుగు యుగాల మొత్తం. నాలుగు యుగాలు 1] కృతయుగము 2]త్రేతాయుగము 3] […]
  • एक महान व्यक्तित्व : डॉक्टर हेडगेवार
    पंकज जगन्नाथ जयस्वाल श्री केशव बलिराम हेडगेवार जी, एक स्वतंत्रता सेनानी, जिन्होंने बचपन से ही अपने निजी जीवन में कठिनाइयों का सामना किया था, उन्होंने अपनी शिक्षा पूरी करते हुए खुद को राष्ट्र के लिए समर्पित कर दिया था। ब्रिटिश शासन और अन्याय का विरोध करने के लिए उन्हें दो बार कैद किया गया था। […]
  • జాతిలో ఆత్మవిశ్వాసమే డాక్టర్‌జీ జీవిత సందేశం
    సంవత్సరాది నాడు రాబోయే సంవత్సరంలో పొందబోయే సుఖాలను ఊహించుకుని మనిషి  ఆనందపడతాడు. మనసులో నవోత్సాహం పొంగుతూ ఉంటుంది. తన వయసు ఒక సంవత్సరం పెరిగిందన్న దురభిమానం కూడా ఉంటుంది. కాని మృత్యువు మరొక సంవత్సరం దగ్గరైందన్న ఆలోచన రాదు. నిజానికి ఈ విషయాన్నే దృష్టిలో ఉంచుకొని మిగిలి ఉన్న జీవితంలో చేసే  కార్యాలకు మరింత శక్తిని, బుద్ధిని, వేగాన్ని జోడించడం అవసరం. ఆజీవన కార్యం మన అంతఃకరణలలోని ఉదాత్త భావనలు అక్కడే ఉండిపోకూడదు. అవి కాస్తంత ఇతరులకూ […]

The Story of the Vira Panchalas: The Heroic Hindu Business Guild of Vijayanagara

The Vira Panchalas were a group of five artisans engaged in different professions. They emerged as a powerful force during the Vijayanagara Empire.

IF OUR RISHIS laid the philosophical and spiritual foundations of the Sanatana civilisation, our artisans and craftsmen used their hands and tools to create the physical elements that made it possible to function. They built our cities and towns and homes and temples. They created the utensils and implements for our daily use, and they embellished all these with fine artistry. And they were built to last. What are now known as antiques were once necessities of everyday life. The fact that some of these have survived for more than a millennium is a testimony to their durability.

As in other spheres of our civilisational heritage, we notice an unbroken continuity even in the material history of Bharatavarsha. Although the so-called industrial revolution delivered a death blow to our artisans, craftsmen and other professionals, they have somehow managed to survive minus the past glory and the primacy they had enjoyed. What is touted today as “hand made” is actually made by the descendants of folks who once dominated our business, social, cultural and religious fabric and enriched our national life with their contributions.

The Vira-Pancaḻas (ಪಂಚಳ, పంచళ, पंचळ. পংচळ, பஂசள., പംചള) were one such group of artisans who flourished mainly in the Kannada, Tamil and Telugu Deshas continuously for more than three hundred years. They were organic offshoots of the  larger tree of our business and mercantile guilds, which were ubiquitous throughout Bharatavarsha beginning from the Vedic period. See the series on The Dharma Dispatch on the corporate life of ancient India, linked below.

THE EARLIEST MENTION of the Pancaḻas occurs in the 12th century in the reign of the Hoysala emperor Vira Ballala II. An inscription dated 1197-98 found in the Harapanahalli Taluk, Bellary district, records the grant of different cesses levied on a variety of professions. One part of these levies was made as an offering to the famous Virupaksha Temple at Hampi and the other part, for feeding Brahmanas in the town. The Kannada term pancakāruka-dere occurs in this inscription. Here, the word pancakāruka means a group of five artisans who typically included carpenters, goldsmiths, blacksmiths, masons and braziers. The term dere is the conjoined (Sandhi) form of the word tere, meaning tax. Thus, pancakāruka-dere means “tax levied on the pancakārukās). These professionals were the inevitable constituents of every town and village. Depending on a specific kingdom, region, custom and usage, other professionals were also included in the pancakāruka group: weavers, barbers, washermen and cobblers.

The term Pancaḻa is a synonym for pancakāruka. The Tamil equivalent is Pancaḻan. Even a cursory study of the Pancaḻas opens up a brilliant slice of the Sanatana social superstructure and helps us in busting the colonial, communist and Congress myths about the Hindu social organisation. Our story in this essay complements the story of the extraordinary barber Kondoja who rose to great power during the de facto regime of “Aliya”  Ramaraya. 

AFTER THE BLOODLESS TRANSFER of power from the Hoysala House to the House of the Sangama, we notice quite a meteoric ascent of the Pancaḻas especially in the Old Mysore region. The stronghold of their power and dominance was in the general area known as the eṇṇe-nāḍu (literally, “oil region”) comprising the contemporary towns of Nanjanagudu, Gundlupete, Terakanambi, Chamarajanagara,  and Haradanahalli (not to be confused with its namesake in the Hassan district). Even here, we notice the uninterrupted legacy of the Vijayanagara Empire which was eventually carried on by the Mysore Wodeyars. Under Wodeyar patronage, Terakanambi for example, emerged as one of the distinguished seats of Vedic and Sastric learning for a minimum of three centuries. As boys, several Mysore Wodeyars took their early education here. It also used to be renowned as a hub of Sri Vaishnava philosophy. It breaks the heart to see its present condition of disrepair and ruin.

By the end of the reign of Bukkaraya I (1356-77), the Pancaḻas had become a force to reckon with both in society and politics. For example, they wielded considerable influence over Bukkaraya’s son, Chikka-Kampana Wodeyar who was the Governor of the Mysore region. Pancaḻas had the power to impose various taxes on and excommunicate their members not only from the town but to debar them from their profession itself. They had become the undisputed masters in gemstone trading, jewellery-making and merchandising of various goods. They played a key role in local, provincial and central politics. They had a decisive voice in town council meetings. They also used their power and influence for constructive purposes. They organised large santhes (open-air business fairs typically held on a large ground) and jaatres (devotional fairs which included amusements and games of various kinds). They were fabled as educationists and philantrophists. They donated liberally to temples and charitable organisations.

An inscription dated 1372, discovered at the Rameswara Temple at Gundlupet narrates the story of a grant given by the Pancaḻas. It is perhaps the most representative and detailed record of their preeminence in that period. In this  inscription, they address themselves as Vira Pancaḻas — literally, “Heroic Pancaḻas.” 

That story will be narrated in the next episode of this series.

To be continued  

Courtesy: The Dharma Dispatch

By Sandeep Balakrishna