“తొలోలింగ్ శిఖరంపై తిరిగి ఎగిరిన త్రివర్ణ పతాకం – మహావీర్ చక్ర విజేత మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య అమరగాథ”

“దేశం కోసం ప్రాణాలను అర్పించినవారు చనిపోరు… వారు ప్రతి భారతీయుని గుండెలో చిరంజీవులై నిలిచిపోతారు.”

1999 జూన్ 21… అది ఒక సాధారణ రోజు కాదు. భారత సైన్యంలో విధులు నిర్వహిస్తున్న ఒక యువ అధికారి తన 30వ జన్మదినాన్ని జరుపుకుంటున్న రోజు. దూరంగా కార్గిల్ మంచుకొండల మధ్య దేశరక్షణ బాధ్యతల్లో ఉన్న ఆయన, తన కుటుంబ సభ్యులకు ఫోన్ చేసి ప్రేమగా మాట్లాడారు. తల్లిదండ్రుల యోగక్షేమాలు అడిగారు. గర్భవతిగా ఉన్న తన భార్య, చారులతతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడారు. అందరికీ ధైర్యం చెప్పారు.

కానీ విధికి వేరే సంకల్పం ఉంది. అదే వారి జీవితంలో చివరి టెలిఫోన్ సంభాషణ అని ఆ కుటుంబానికి తెలియదు.

ఏడు రోజుల తరువాత, 1999 జూన్ 28న భారత సైన్యం నుంచి వచ్చిన ఒక ఫోన్ కాల్ ఆ కుటుంబ జీవితాన్ని శాశ్వతంగా మార్చివేసింది.

“మీ కుమారుడు మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య కార్గిల్ యుద్ధంలో అసాధారణ వీరత్వాన్ని ప్రదర్శిస్తూ దేశం కోసం వీరమరణం పొందారు.”

ఆ మాటలు విన్న క్షణం ఆ ఇంట్లో నెలకొన్న నిశ్శబ్దాన్ని మాటల్లో వర్ణించడం అసాధ్యం. భార్య శ్రీమతి చారులత ఆచార్య అప్పటికే ఆరు నెలల గర్భిణి. తన బిడ్డ ఈ ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టకముందే తండ్రిని కోల్పోయింది. దేశం కోసం ఒక వీరుడు తన ప్రాణాలను అర్పించినప్పటికీ, ఆ కుటుంబం చెల్లించిన త్యాగానికి విలువ కట్టడం అసాధ్యం.

అయితే, ఆ బాధను మించిన గర్వం ఆ కుటుంబానికి ఉంది. ఎందుకంటే వారు కోల్పోయింది ఒక కుమారుడిని మాత్రమే కాదు; భారతమాతకు అంకితమైన ఒక మహావీరుడిని. దేశభక్తి వారసత్వంలో జన్మించిన మహావీరుడు.

మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య ఒడిశాలో జన్మించారు. అనంతరం వారి కుటుంబం హైదరాబాద్‌లో స్థిరపడింది. చిన్నప్పటి నుంచే ఆయనలో దేశభక్తి, క్రమశిక్షణ, సేవాభావం బలంగా నాటుకుపోయాయి.

దానికి ప్రధాన కారణం ఆయన తండ్రి వింగ్ కమాండర్ జగన్నాథ్ ఆచార్య. భారత వైమానిక దళంలో అధికారి అయిన ఆయన, 1965, 1971 భారత–పాకిస్తాన్ యుద్ధాలలో దేశానికి విశిష్ట సేవలు అందించారు. తండ్రి ధరించిన యూనిఫాం, దేశం కోసం చేసిన త్యాగాలు, చూపిన ధైర్యసాహసాలు  పద్మపాణి మనసులో చెరగని ముద్ర వేశాయి.

“నేనూ నా దేశానికి ఇలాగే సేవ చేయాలి” అనే సంకల్పం అప్పుడే ఆయన హృదయంలో బలపడింది.

తన తండ్రినే ఆదర్శంగా తీసుకొని భారత సైన్యంలో చేరిన పద్మపాణి, త్వరలోనే ఒక సమర్థవంతమైన, క్రమశిక్షణ గల, సైనికుల ప్రేమను పొందిన నాయకుడిగా ఎదిగారు. సహచరులందరికీ ఆయన అంటే అపారమైన గౌరవం. సైనికులకు ఆయన కేవలం కమాండర్ మాత్రమే కాదు – వారితో పాటు కష్టపడే నాయకుడు.

మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య గురించి ఆయన తల్లి శ్రీమతి విమల ఆచార్య చెప్పిన మాటలు  హృదయాన్ని తాకుతాయి.

“అతను ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉండేవాడు. పుస్తకాలు చదవడం అంటే అతనికి ఎంతో ఇష్టం. ఒక తల్లిగా నా కుమారుడిని కోల్పోయిన బాధ నాకు ఉంది. కానీ భారతమాత కుమారుడిగా అతను చిరంజీవి అయ్యాడనే గర్వం అంతకంటే ఎక్కువ.”

యుద్ధరంగానికి బయలుదేరే ముందు తన తల్లితో ఆయన ఒక మాట చెప్పాడు. “అమ్మా… నేను తిరిగి రాకపోయినా నువ్వు ఏడవకూడదు అని నాకు మాట ఇవ్వాలి.” ఒక తల్లి హృదయానికి అది ఎంతటి కఠినమైన వాగ్దానమో ఊహించడం కూడా కష్టం. అయినప్పటికీ దేశభక్తిని కుటుంబ విలువగా భావించిన ఆ తల్లి తన కుమారుడి మాటను నిలబెట్టుకుంది.

1999 వేసవిలో పాకిస్తాన్ మద్దతుతో వచ్చిన చొరబాటుదారులు కార్గిల్ ప్రాంతంలోని అనేక శిఖరాలను అక్రమంగా ఆక్రమించారు. సముద్ర మట్టానికి దాదాపు 16,000 అడుగుల ఎత్తులో ఉన్న ఈ శిఖరాల నుంచి వారు శ్రీనగర్–లేహ్ జాతీయ రహదారిపై నిఘా పెట్టి, భారత సైన్యానికి సరఫరాలను అడ్డుకునే ప్రయత్నం చేశారు.

తొలోలింగ్ శిఖరాన్ని తిరిగి స్వాధీనం చేసుకోకుండా కార్గిల్ యుద్ధంలో విజయం సాధించడం దాదాపు అసాధ్యమే. ఆ అత్యంత క్లిష్టమైన బాధ్యతను భారత సైన్యంలోని 2 రాజ్‌పుతానా రైఫిల్స్ బెటాలియన్‌కు అప్పగించారు. ఆ బెటాలియన్‌లో ఒక కంపెనీకి నాయకత్వం వహిస్తున్న అధికారి – మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య. తొలోలింగ్ శిఖరంపై అజేయ వీరత్వం – మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య జీవితంలోని స్వర్ణాధ్యాయం.

1999 జూన్ 28. కార్గిల్ యుద్ధంలో అత్యంత కీలకమైన రోజులలో అది ఒకటి. భారత సైన్యం చేపట్టిన ఆపరేషన్ విజయ్ విజయవంతం కావాలంటే తొలోలింగ్ శిఖరాన్ని శత్రువుల నుంచి తిరిగి స్వాధీనం చేసుకోవడం అత్యవసరం. ఆ బాధ్యతను 2 రాజ్‌పుతానా రైఫిల్స్‌కు అప్పగించారు.

తొలోలింగ్ సాధారణ కొండ కాదు. సముద్ర మట్టానికి సుమారు 5,000 మీటర్ల (దాదాపు 16,000 అడుగుల) ఎత్తులో ఉన్న ఈ శిఖరం నుంచి శత్రువు శ్రీనగర్ – లేహ్ జాతీయ రహదారిపై పూర్తిగా నిఘా పెట్టగలడు. భారత సైన్యానికి చేరాల్సిన ఆయుధాలు, ఆహారం, మందుగుండు సామగ్రి ఈ రహదారి ద్వారానే చేరేవి. అందుకే ఈ శిఖరం శత్రువు చేతిలో ఉండటం భారత సైన్యానికి తీవ్రమైన సవాలుగా మారింది.

శత్రువు ఎత్తైన ప్రదేశంలో బలమైన బంకర్లను నిర్మించుకొని, చుట్టుపక్కల ప్రాంతాలను మందుపాతరలతో నింపాడు. యంత్ర తుపాకులు, మార్టార్లు, భారీ ఫిరంగులతో ప్రతి అడుగునూ మరణ ఉచ్చుగా మార్చేశాడు. కిందనుంచి ఎక్కుతున్న భారత సైనికులు పూర్తిగా శత్రువుకు కనిపిస్తుండగా, పైభాగంలో ఉన్న శత్రువు రాళ్ల వెనుక దాక్కొని కాల్పులు జరుపుతున్నాడు. ఇది సైనికపరంగా అత్యంత క్లిష్టమైన పరిస్థితి.

అలాంటి పరిస్థితుల్లోనే మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య తన కంపెనీకి నాయకత్వం వహించారు. దాడి ప్రారంభమైన కొద్దిసేపటికే శత్రువు భారీ ఫిరంగి దాడి చేశాడు. ముందుకు వెళ్తున్న ప్లాటూన్‌పై నేరుగా గోళాలు పడి అనేక మంది సైనికులు గాయపడ్డారు. కొందరు అక్కడికక్కడే వీరమరణం పొందారు. కొంతసేపు దాడి నిలిచిపోయే పరిస్థితి ఏర్పడింది. అటువంటి సమయంలో చాలా మంది అధికారులు వెనక్కు తగ్గి పరిస్థితిని అంచనా వేయాలని భావించవచ్చు.

కానీ మేజర్ ఆచార్య ఆలోచన వేరు. “ఈ క్షణంలో నేను ముందుండకపోతే నా సైనికులను ముందుకు నడిపించలేను” అని భావించారు. రిజర్వ్ ప్లాటూన్‌ను వెంట తీసుకుని, ఫిరంగి గోళాలు వర్షంలా కురుస్తున్నప్పటికీ ఆయన స్వయంగా ముందుండి దాడికి నాయకత్వం వహించారు. నాయకుడు వెనుకనుండి ఆదేశాలు ఇవ్వడం కాదు; ముందు నిలబడి మార్గం చూపాలని ఆయన తన ఆచరణతో నిరూపించారు.

ఎత్తైన నిటారుగా ఉన్న రాతిబండలను అధిరోహిస్తూ భారత సైనికులు ఒక్కో అడుగు ముందుకు వేస్తున్నారు. ప్రతి క్షణం మరణం ఎదురుగానే ఉంది. శత్రువు బంకర్ నుంచి యంత్ర తుపాకులు నిరంతరం మంటలు కక్కుతున్నాయి. ఒక్క క్షణం కూడా తల పైకెత్తే అవకాశం లేదు. ఆ సమయంలో మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య అసాధారణ ధైర్యాన్ని ప్రదర్శించారు. తన ప్రాణాలను ఏమాత్రం లెక్కచేయకుండా నేలపై పాకుతూ శత్రు బంకర్‌కు చేరుకున్నారు. అతి సమీపానికి వెళ్లి చేతి గ్రెనేడ్లను బంకర్‌లోకి విసిరారు. ఆ దాడితో శత్రువుకు గట్టి ఎదురుదెబ్బ తగిలింది. భారత సైనికులకు ముందుకు సాగడానికి అవకాశం ఏర్పడింది. అయితే అదే సమయంలో శత్రువు కాల్పుల్లో ఆయన తీవ్రంగా గాయపడ్డారు.

తీవ్ర రక్తస్రావం జరుగుతోంది. శరీరం కదిలే స్థితిలో లేదు. ఆయన వద్దకు చేరుకున్న సైనికులు తమ కమాండర్‌ను వెనక్కు తీసుకెళ్లాలని ప్రయత్నించారు. కానీ మేజర్ ఆచార్య “నా గురించి ఆలోచించవద్దు. నన్ను ఇక్కడే వదిలేసి ముందుకు సాగండి. లక్ష్యాన్ని సాధించండి. భారత జెండా ఆ శిఖరంపై ఎగరాలి” అని తీవ్రస్థాయిలో ఆదేశించారు. ఈ మాటలు కేవలం ఆదేశాలు కాదు; ఒక సైనికాధికారి తన దేశం పట్ల ఉన్న అంకితభావానికి నిలువెత్తు నిదర్శనం.

తాను తీవ్రంగా గాయపడినప్పటికీ శత్రువుపై కాల్పులు కొనసాగించారు. తన సహచరులు ముందుకు సాగేందుకు అవసరమైన రక్షణను అందించారు. ఆయన చూపిన ధైర్యం, నాయకత్వం, త్యాగస్ఫూర్తి భారత సైనికుల్లో అపారమైన ఉత్సాహాన్ని నింపింది. రాత్రంతా సాగిన భీకర పోరాటం అనంతరం భారత సైన్యం తొలోలింగ్ శిఖరాన్ని తిరిగి స్వాధీనం చేసుకుంది.

మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య తన చివరి శ్వాస వరకు పోరాడారు. భారత విజయం ఖాయమైందని తెలుసుకున్న తరువాతే ఆయన అమరుడయ్యారు. ఆయన వీరత్వం చూసి ఉత్సాహం పొందిన భారత సైనికులు సమీపంలోని ‘ది నాల్’ (The Knoll) ప్రాంతాన్ని కూడా స్వాధీనం చేసుకున్నారు. దాంతో ‘బ్లాక్ రాక్’ ప్రాంతంలో భారత సైన్యానికి బలమైన పట్టు ఏర్పడింది.

సైనిక విశ్లేషకుల అభిప్రాయం ప్రకారం, తొలోలింగ్ విజయం కార్గిల్ యుద్ధంలో కీలక మలుపు. ఈ విజయం భారత సైన్యంలో అపారమైన ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపడమే కాకుండా, తరువాత టైగర్ హిల్ వంటి ఇతర శిఖరాలను తిరిగి స్వాధీనం చేసుకునే దిశగా మార్గం సుగమం చేసింది.

మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య అసాధారణ ధైర్యసాహసాలు, అపూర్వ నాయకత్వం, పరమ త్యాగాన్ని గుర్తిస్తూ భారత ప్రభుత్వం ఆయనకు మరణానంతరం *“మహావీర్ చక్ర”*ను ప్రదానం చేసింది. ఇది భారతదేశంలో యుద్ధకాలంలో ప్రదానం చేసే రెండవ అత్యున్నత శౌర్య పురస్కారం. ఈ పురస్కారం కేవలం ఒక పతకం కాదు. అది భారత జాతి తన వీరపుత్రుడికి సమర్పించిన శాశ్వత వందనం.

మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య నిరూపించిన సత్యం ఒక్కటే – “నిజమైన నాయకుడు తన సైనికులను ముందుకు నడిపిస్తాడు; అవసరమైతే వారి కోసం తన ప్రాణాలను సైతం అర్పిస్తాడు.”  అందుకే ఆయన పేరు భారత సైన్య చరిత్రలో శాశ్వతంగా స్వర్ణాక్షరాలతో లిఖించబడింది.

కార్గిల్ యుద్ధానికి బయలుదేరే కొద్ది రోజుల ముందు మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య తన తండ్రి, రిటైర్డ్ వింగ్ కమాండర్ జగన్నాథ్ ఆచార్యకు ఒక లేఖ రాశారు. ఆ లేఖలో ఒక సైనికుడి ధైర్యం మాత్రమే కాదు, భారతీయ సంస్కృతి, ధర్మం, దేశభక్తి పట్ల ఆయనకున్న అచంచల విశ్వాసం ప్రతిఫలిస్తుంది.

ఆ లేఖ సారాంశం:

“మనం ఒక మహత్తరమైన కార్యం కోసం పోరాడుతున్నాం. ధర్మం ఎప్పటికైనా విజయం సాధిస్తుంది. నేను తిరిగి వచ్చినా, రాకపోయినా మీరు ధైర్యంగా ఉండాలి. నా కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించడమే నాకు ముఖ్యమైనది.”

ఆ లేఖలో ఆయన భగవద్గీతలోని శ్రీకృష్ణ భగవానుని అమర వాక్యాన్ని కూడా ప్రస్తావించారు:

“హతో వా ప్రాప్స్యసి స్వర్గం, జిత్వా వా భోక్ష్యసే మహీమ్.”

అంటే – యుద్ధంలో వీరమరణం పొందితే స్వర్గాన్ని పొందుతావు; విజయం సాధిస్తే భూమిని పాలిస్తావు. కాబట్టి ధర్మయుద్ధం చేయడానికి వెనుకాడవద్దు.”

ఈ శ్లోకం కేవలం ఒక ఆధ్యాత్మిక సందేశం కాదు. మేజర్ ఆచార్య జీవితంలో అది ఆచరణగా మారింది. ఆయనకు యుద్ధం వ్యక్తిగత శత్రుత్వం కోసం కాదు; దేశరక్షణ అనే ధర్మాన్ని నిర్వర్తించడానికి.

మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య కుటుంబంలో దేశసేవ ఒక సంప్రదాయం. తండ్రి భారత వైమానిక దళంలో దేశాన్ని రక్షించారు. పెద్ద కుమారుడు కార్గిల్ యుద్ధంలో అమరుడయ్యాడు. తమ్ముడు పద్మసంభవ ఆచార్య కూడా రాజ్‌పుతానా రైఫిల్స్‌లో చేరి కార్గిల్ యుద్ధంలో పాల్గొన్నారు. అనంతరం కర్నల్ హోదా వరకు ఎదిగి దేశసేవను కొనసాగించారు. ఒకే కుటుంబంలోని మూడు తరాలు దేశరక్షణకు అంకితమవడం భారతదేశ సైనిక సంప్రదాయానికి గొప్ప ఉదాహరణ.

ఒడిశాలో జన్మించినప్పటికీ, హైదరాబాద్ మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య జీవితంలో విడదీయరాని భాగమైంది. హైదరాబాద్ లోనే  ఆయన పెరిగారు, చదువుకున్నారు, కుటుంబాన్ని ఏర్పరచుకున్నారు. ఆయన త్యాగాన్ని శాశ్వతంగా స్మరించుకునేందుకు హైదరాబాద్‌లో ఆయన నివాసానికి వెళ్లే రహదారికి “మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య మార్గ్” అని పేరు పెట్టారు. అది కేవలం ఒక రహదారి పేరు కాదు; ఆ మార్గంలో ప్రయాణించే ప్రతి భారతీయునికి దేశం కోసం ప్రాణత్యాగం చేసిన ఒక మహావీరుడి జ్ఞాపకం.

మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య జీవితం మనకు ఎన్నో విలువలను నేర్పుతుంది.  దేశం ముందు వ్యక్తిగత జీవితం చిన్నదని ఆయన నిరూపించారు.  నాయకత్వం అంటే అధికారాన్ని అనుభవించడం కాదు; ముందుండి బాధ్యత వహించడం అని చూపించారు.  క్లిష్ట పరిస్థితుల్లో ధైర్యాన్ని కోల్పోకపోవడం ఆయన జీవిత సందేశం.  భగవద్గీత బోధించిన కర్తవ్యనిష్ఠను తన జీవితంలో ఆచరించారు.  దేశభక్తి మాటల్లో కాదు, త్యాగంలో కనిపిస్తుందని నిరూపించారు. మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్యకు జాతి శాశ్వతంగా రుణపడి ఉంటుంది.

కార్గిల్ యుద్ధం ముగిసి దాదాపు మూడు దశాబ్దాలు గడుస్తున్నా, మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య పేరు భారతీయుల హృదయాలలో చెరగని అక్షరాలుగా నిలిచిపోయింది. మనకు ఈ రోజు స్వేచ్ఛగా జీవించే అవకాశం లభిస్తోందంటే, దానికి కారణం సరిహద్దుల్లో తమ ప్రాణాలను అర్పించిన అనేక మంది అమరవీరుల త్యాగం. ఆ మహావీరులలో మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య పేరు అత్యంత గౌరవంతో స్మరించబడుతుంది.

మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్య వంటి మహనీయులు ఉన్నంతకాలం భారతదేశం అజేయం. “వీరుల రక్తంతో రక్షించబడిన ఈ త్రివర్ణ పతాకం ప్రతి భారతీయునికి గర్వకారణం. ఆ పతాకం గౌరవం కోసం చిరునవ్వుతో ప్రాణత్యాగం చేసిన మహావీరుడు మేజర్ పద్మపాణి ఆచార్యకు శతశః వందనాలు.”